گفت : دوصـــطـــت دارم!
به همین صراحت و صداقت!
…

و دوباره یک یادآوری همیشگی
…
روزگاری که قلم را بر زمین گذاشتم و دستانم را بر صفحه پلاستیکی کیبورد نهادم و تصمیم گرفتم از خصوصی ترین لحظاتم بنویسم، هدفی به جز این نداشتم تا آستانه یک تغییر را استمرار ببخشم و دینی را ادا کنم که آن را با خودم عهد بسته بودم!
اگر بخواهم بنا را بر صداقت بنهم، روزگاری یکی از خوشبخت ترین انسان های روی زمین بودم! چون در قالب وظایفم به خوبی عمل میکردم و در فعالیت هایم که تنها شامل درس و ورزش بودند، حرف هایی برای گفتن داشتم
و مهمتر از هر چیز تنها نبودم.
…
اما گذر عمر این توازن را آنچنان برهم زد که هیچ وقت خوابش را نمی دیدم!
تنها شدم!!!
به یکباره در درس و ورزش که آنچنان سقوطی کردم که تکه تکه شکسته شدنم را هنوز حس میکنم! و مهمتر از هر چیزی، ارزش هایی که آنها را دیوانه وار می پرستیدم و ستایش میکردم جای خود را به ضد ارزش هایی دادند که خلاف هر عقل سلیمی بود. واقعیت این بود که من از یک پسر درس خوان و ورزشکار به یک انسان لاابالی و معتاد و تن و احساس فروش تبدیل شدم.
و هیچ کس به جز آن مهربانی که همیشه با خودم حسش میکنم، من را نجات نداد.
…
اگر واقع بین باشم
خیلی ها آمدند و رفتند
ادعا میکردند دوستم دارند
و دوستشان داشتم
شاید من هم در جدایی ها مقصر بودم
اما دیگر مجالی نیست
به حد کافی جای زخم روی بدنم و احساسم می بینم
پس برای همیشه کافیست

پ.ن
همیشه از نتیجه گیری بدم می آید در صورتیکه مجبور به آن هستم .
هنوز تکلیف ابژکتیو معلوم نشده است.

یادته همون شبی که کلاس جبرانی داشتم و تو درست سر ساعتی که گفته بودم اومده بودی دنبال من جلوی دانشگاه! یادته با دیدن پسر بچه کوچولوی نگهبان دانشگاه که تازه راه رفتن رو یاد گرفته بود و با مادرش اومده بود دنبال پدرش که شیفتش عوض بشه؟ به من چی گفتی!؟ درست کلمه به کلمه اش یادمه !
میگفتی :
” دوست دارم سه تا پسر داشته باشم ، که مثه باباشون بلوند باشن! بعدش بشیم یه خانواده شلوغ که دیگه هیچ کدوم احساس تنهایی نکنیم ! “
…
امروز عکس پسر دومت رو دیدم!
یک ماه و نیم بعد از ارسالت
هنوز چهره اش جا نیافته!
اما پسر اولت بابک ، خیلی شبیه خودته!
چشماش …
خدا واسه تو و باباشون حفظشون کنه

پ.ن
این پست برای خودته ، برای تویی که سال هایی از زندگیم را به تو مدیون هستم
ممنونم برای همه چیز
اما خواهش میکنم …

هفده ساله بودم!
بچه ، پاک ، بی ریا
عمه ام تازه از سفر بازگشته بود و برای من یک ست لباس و یک بسته شکلات سوغاتی!
به رسم عادتی که داشتم تنها شکلات نمی خوردم!
همه آن را تکه تکه کردم و بین همه تقسیم!
تکه بزرگش را کنارچمدان مادرم قایم کردم
فردای اون روز به شهر خودمان باز گشتیم
مادرم چمدان را باز کرد
با شکلات آب شده که به لباس هایش چسبیده بود مواجه شد
با تلخی بسیاری من را دعوا کرد
اما من خوشحال بودم و می خندیدم
بقیه شکلات آب شده را در یخچال گذاشتم
و خیالم راحت شد
که بدون او چیزی نخورده ام
…

پ.ن 1
شاکی ام از این روزگار ؟
بگو نامرد کجا کم گذاشتم ؟

پ.ن 2
کاش احساس مسئولیت را از هفده سالگی ام یاد می گرفتم
لعنت به افرادی که من را از خودم دور کردند

1
کلاس مسخره محیط زیست
نگاه سنگین پسری که جلسه قبل جزوه میخواست!
هنوز یک جلسه از ترم گذشته است!
و من خر نیستم
و خوب می دانم که از کجا رسوخ و نفوذ کرده است
و حالا می فهمم که چرا باید هر جلسه بپرسد ” شما چند سالتان است و کجا کار میکنید و آیا واقعا ترم آخری هستید! “
از همین جا به تو و دوستت می گویم
تنها فاکتور دوست داشتنی اش ، شورت تامی اش است که آن هم معلوم است هفته به هفته عوضش نمی کند!
بوی عرق تنش اصلا دوست داشتنی نیست!
ولی به شرط همه اینها ، به یک شب می ارزد !

2
چه حالی می دهد به این فکر کنی
تا همیشه برای یک نفر هستی
و چه حالی می دهد که به این فکر مجبورت کنند
که برای یک شب تا صبح
کاملا برای یک نفر هستی و او هم برای تو
اما فقط یک شب
یک شب !
و چه قدر حالت گرفته می شود
آن یک نفر برای همیشه
فقط یک شب تا صبح برای تو باشد
و من چه قدر
از جنده بودن خوشم می آید
در حالیکه درست به همان اندازه که از آن متنفرم
کاش میشد یک بار دیگر طعمش را بچشم

3
گفتی قالی کرمان!
و من می گویم قالی مشترک تهران – خرم آباد
پا می خورم و پا می زنم!
پا می خوری و پا میزنی!
مسئله این وسط پا نیست
مسئله این است که هر دوی ما پا را دوست داریم
با هیچ کس عوضت نمیکنم
چون برای همدیگر
پا خوردنی و پا زدنی نیستیم
و تو احمق این را نخواهی فهمید !

به گلی که بالای سرش بود نگاه میکردم، درست مثه این بود که دوتایی داریم توی یه کافی شاپ گپ میزنیم! پرسیدم: فکر کن توی یه جزیره دور افتاده گیر افتادی و غول چراغ جادو در اومده و فقط میتونی سه تا آرزو داشته باشی! به شرط اینکه هیچ کدوم از آرزوهات رفتن از این جزیره نباشه !؟
فکری کرد و گفت : آرزو میکنم که تا زنده هستم ، سالم باشم
یه یار خوب داشته باشم که همونطوری که هستم منو بپذیره، عاشقم باشه و عاشقش باشم و تا زنده هستم و زنده هست شریک لحظه های همدیگه باشیم
همین دوتا کافیه!
خندیدم و گفتم: این تمام آرزوهای دنیا نیست؟
…
پ.ن
میترسم و میترسید که این ها تا ابد آرزو بمانند!

در حاشیه خاکستری خیابان
و درست در هاله ایی از دود گازوئیل و روغن
نگاهت ، نگاهم را می دزد!
اما افسوس
که دیر گذرییست
این زخم سرباز کرده
تمرکز احساسم را دزدیده است.

می پیچم به خودم و به جای خالی کیای عزیزم که چند ماهی هست که کنارم نمی خوابد!
بر میخیزم از بستری که هنوز خیس از دلهره های شبانه است!
یادم می افتد که خوابت را دیده ام! اما هنوز نمی دانم وهم است یا کابوسی شیرین !؟
باز هم مادرم برای صبحانه  تخم مرغ عسلی آماده کرده است!
طعمش را دوست ندارم به خصوص وقتی نمک میزنم ، یاد اسپرم های لزجی می افتم که به ناچار ته حلقم را گرم میکردند!
…
از خانه که بیرون می آیم ، پسر همسایه چپ چپ نگاه می کند!
انگار یاد همان شبی می افتد که ما را در خیابان پشتی دیده بود که از هم لب می گرفتیم!
می خندم و صدایش میکنم و می گویم : سبحان جان نماز جمعه ات دیر نشود!
و او پاسخ می دهد ، هنوز نه هم نشده !

…
در اتوبان تا چشم کار میکند ، روشن است!
دوباره نیت میکنم که پرواز کنم!
شاید این بار آخر باشد
تمام راه را صد و چهل تا می روم تا شاید برای یک لحظه از روی زمین جدا شوم
ولی نمی شود!
و دوباره من اینجا هستم !
…
در کلاس را که باز میکنم! اکثرا ترم اولی هستند!
معنای کلاس مختلط را هم می فهمم! بیست هشت عدد کلاغ سیاه و تنها چهار پسر زوار درفته!
سلام میکنم !
روی آخرین ردیف بین دخترها و پسرها می شینم
تمام تی شرتم از پشت بالا می رود و اصلا برایم مهم نیست که آن زوار در رفته ها به چه چیزی فکر میکنند!
نوبت به معرفی می رسد !
معرفی میکنم
…
بعد از تمام شدن کلاس
یکی از زوار در رفته ها به طرفم می آید!
آمار می دهد و آمار میگیرد! خودش را هم کلاس دوران دبیرستانم معرفی میکند !
شک میکنم !
و به یقین می رسم وقتی در مورد سام می پرسد!
پرسش او هنوز آزارم می دهد
…
کلاس تمام می شود
از پله ها پایین می آیم
درست رو به روی آب سرد کن یک جفت چشم را روی خودم حس میکنم!
آرمان است!
تا به طرفم می آید رویم را برمیگردانم
درست در یک متری من می ایستد
سعی میکنم نگاهش نکنم !
دستش را به طرفم دراز میکند
یک لحظه تمام سکانس های سافت اولمان از جلوی چشمم رد می شود!
رویم را برمیگردانم
دستش را روی شانه ام می اندازد و می گوید
خواهش میکنم یه کم میخوام باهات حرف بزنم!

این خیلی خوبه که تونستم قبل از رفتن به اونجا یک بار هم که شده امتحانش کنم!
راستش رو بخواهی وقتی بالاش ایستادم خیلی ترسیدم
وقتی که پریدم داخل با خودم گفتم : چه قدر گوده !
آروم نشستم و به اطرافم نگاه کردم
حس غریبی بود وقتی زانوهام رو خم کردم و یواش یواش داخلش فرو رفتم
کم کم فقط آسمون رو می دیدم با چند لکه ابر 
روی زمین نشستم و پاهام رو چسبوندم به ته و در کمتر از چند ثانیه دراز کشیدم
صورتم رو گذاشتم روی خاک ، با اینکه بوی خوبی میداد اما سرد بود
بلافاصله یاد این افتادم که اگه من این تو باشم اونم فقط با یه لباس وبدون جوراب  سردم نمیشه ؟ 
چشمام رو بستم و به طرف راست خوابیدم
دنیام تاریک شد
درست مثه اینکه هیچ وقت به دنیا نیومده بودم
نمناکی خاک قلقلکم میداد
ذره ذره دانه های خاک نازم میکردند
و اینجا آخر کار بود.

…
پ.ن
یک تجربه واقعی

از حامد عزیزم ممنونم که به بهانه دعوت از بنده در این بازی یک بار دیگر لطفش بی دریغش را نسبت به من یادآور شد
…
ماجرای اولین نوشته های من در دنیای مجازی به اواخر سال 1382 باز می گردد! البته شاید داشتن یک ستون کوچک برای مقایسه قیمت ها، در یک سایت محلی و متعلق به یک شرکت چندان فعالیتی برای نوشتن محسوب نشود! اما اگر ملاک قیاس برای آن فعالیت به خصوص توسط همکاران مرتبط و با سن کم من مقایسه شود ، تجربه خوب و دارای ارزشی محسوب می گردد
...
اولین وبلاگ رسمی من به بهمن 1383 باز می گردد، که یک وبلاگ کاملا تخصصی در زمینه رشته تحصیلی ام بود که متاسفانه به دلیل عدم آگاهی من از مشکلات سرویس دهنده های خارجی سه ماه بیشتر دوام نیاورد!
…
از سال 1385 به صورت کاملا جدی وارد دنیای مجازی هوموها شدم و اولین وبلاگ من (بـ ـابـ ـک خـ ـرم آبادی) ساخته شد که به دلیل مشکلاتی که با اسمش درست کرد مجبور به بستن آن شدم و فالش نیز چند ماه پس از آن وبلاگ متولد شد و تا به حال همچنان ادامه دارد ( البته اگر بگذارند و تنبلی خودم اجازه بدهد)
ابژکتیو نیز چند سالی هست که مامن من برای نوشتن به حساب می آید و البته آخرین وبلاگ من خواهد بود! زیرا جدیدا نیز دنبال ثبت یک دامنه شخصی هستم که برای همیشه خودم را به آنجا منتقل کنم
…
اما خاطره
1
درست در بحبوحه تمام شدن سری اول فالش و مدتی که من برای استراحت به تهران رفته بودم، توسط یکی از دوستانم به شام دعوت شدم و به جز بنده و دوست پسر ایشان! دوست دیگری نیز در آنجا حضور داشتند که تقریبا هم سن و سال های من بودند! از قبل قرار شد تا برای گپ زدن به یک مکان آرام برویم و جالبتر اینکه در میان صحبت های ما دوستم در مورد وبلاگ های هــ ـومو از من پرسید و هنوز صحبت من تمام نشده بود که نفر سومی که همراه آنها آمده بود شروع به اظهار نظر در مورد وبلاگ ها  نمود! و جالبتر اینکه یکی از خوانندگان فالش بود و تعریف و تمجید زیادی از نویسنده آن کرد!
من که تمام مدت می خندیدم و اجازه نمی دادم تا دوستم چیزی در مورد هویت من به ایشان بگوید در نهایت از او پرسیدم: به نظرت این خاطرات خود بهبده؟ و او نیز قاطعانه جواب مثبت داد. نهایتا در کمتر از چند دقیقه و با پرسش های متعدد توانستم تصویر زیبایی که از بهبد برای خودش ساخته بود کشف کنم و کم کم خودم هم باورم نمیشد که نویسنده فالش من باشم تا اینکه در نهایت به او گفتم و هیچ وقت آن شب به یادماندنی و برخورد او را فراموش نخواهم کرد.
2
خاطره تقریبا بد من در مورد وبلاگ نویسی به یک شب پاییزی باز می گردد که هنوز پست های فالش در دوران نوجوانی من غوطه ور بود! آن شب را هیچ وقت فراموش نمیکنم که برای قدم زدن در انبوده برگ های پاییزی به یکی از زیباترین خیابان های شهرمان رفته بودم تا اینکه درست در سر یک تقاطع با مسعود مواجه شدم! او بلافاصله بعد از دیدن من ، من را به سمت کوچه برد و یقه ام را گرفت و بعد از کمی نوازش من را به دیوار چسباند و تهدید کرد که اگر در موردش بنویسم حتما برخورد بدتری با من خواهد نمود! آن شب یک لگد محکم  خوردم که هیچ وقت فراموش نمیکنم ، البته از این خوشحالم که نهایتا انتقام همه آنها را به شیرینی گرفتم!