ابژكتيو

و حیف که الاغ حیوان نجیبی بود !

بهبد پرشان — Sat, 19 Nov 2011 20:58:07 +0000

روزی روزگاری خدایی بود ، شاید همین نزدیکی ها !
قانونی بود همه نانوشته
کاغذی بود همه از رنگ صورتی تن
مهربانی ها همه از لمس و ریا
و امورات بر اساس مصلحتی چرک!
هر چه بود ، همه تزویر بود
هیچ کس نبود
اگر هم که بود ، منفعتی در بین بود.
موجودات زمین دو جنس بودند
همه حیوان یا که انسان.
و آن کسیکه انسان نبود ، الاغ بود !
و حیف که الاغ ، حیوان نجیبی بود!

…

پ.ن
به خدا الاغ نجیب است !
نفهم نیست
دائم لگد نمیزد

توجیه!

بهبد پرشان — Sun, 23 Oct 2011 21:50:07 +0000

تو چشمام زل زد و گفت: الان دیگه پولداری بهبد.
نگاهی انداختم و گفتم: یه کدوم از این چک ها ماله من نیست که …
خندید و گفت: توی این دنیا چی برامون باقی میمونه !؟
گفتم: فقط یه چیز
ژست خاصی گرفت و گفت : یعنی چی ؟
گفتم: دوست داشتن.

…
وقتی آدما میبازن توجیه میکنن.
به قول یکی از دوستانم خداوند انسان را آفرید و انسان هم توجیه.
شاید اگر توجیه نبود هر انسانی آنقدر محکوم میشد که دق میکرد و میمیرد!
اما هر کسی که اشتباه میکند خودش بهتر از هر کسی میداند توجیه میکند.
آما خوبی انسان به این است که حتی برای توجیهی که میسازد توجیه دیگری می آورد تا خودش را راضی کند!
و این تسلسل بی انتها همچنان ادامه خواهد داشت.
اما درد، توجیه و تسلسل نیست.
درد این است که برای اشتباهت دیگران توجیه بسازند.
توجیهی که مهمتر از هر چیز برای خودت هم توجیه ندارد!

تولدت مبارک

بهبد پرشان — Thu, 06 Oct 2011 16:07:12 +0000

پسر تنهای خسته عزیزم
تولدت مبارک.
امیدوارم یه روزی برسه که تنهاییت و خستگیت تموم بشه.
و این صمیمانه ترین تبریکیه که میتونم بگم.
…
راستش من که خودم زیاد از تبریک تولد خوشم نمیاد. فکر میکنم تو هم همینجوری هستی.
آخه چه معنایی داره آدم پیرتر بشه و به مرگ نزدیکتر بشه و بهش بگن تولدت مبارک ؟
بهرحال میخواستم همیشه بهت بگم که :
اعتراف میکنم که یکی از قدیمی ترین وبلاگ هایی بودی که همیشه میخوندم.
البته باید صادقانه بگم که تا قبل از آشنایی با تو همیشه این تصور رو داشتم که نویسنده این وبلاگ یه پسر خوب و مامانیه.
و جالب اینه که وقتیکه برای بار اول دیدمت فهمیدم که اشتباه نکردم.
تا اینکه چند سال پیش درست موقعیکه سری اول فالش رو تموم کردم. بهم پی ام دادی و پرسیدی که بی افم کجاست.
آره پسر ! بیشتر از چهار سال از اون تاریخ میگذره و من و تو با هم دوستیم.
باید اعتراف کنم که توی این چهار سال خیلی با هم خندیدم ، دعوا کردیم ، قهر کردیم و …
و البته خیلی وقتها من مقصر بودم.
کاش این فاصله بینمون نبود شاید میتونستیم دوستای بهتری باشیم.

پ.ن
نگارش این پست به سال گذشته برمیگرده. موقعیکه به دلیل قهر بودن با احسان، حتی تولدش رو تبریک نگفتم. و از این بابت از دوست عزیزم رسما عذر خواهی میکنم. (البته متذکر میشم که این یه جورهایی ناز کشیدن رسمیه!) هر چند که کمتر از یکماه به تولدش باقی مونده.

نگاه

بهبد پرشان — Sun, 25 Sep 2011 20:04:50 +0000

گاهی رابطه ها این سبک و سیاق های مختص به خودشان را دارند.

گاهی بعد از یک سال و اندی دوری
طعم یک آغوش چند ساعته
تمامی سه سال پیش را تداعی میکند!
طعم دوست داشتن ، عشق و ..

گاهی هم برهان استواری مانند دو سال رابطه
با یک سفر دو روزه
دوباره به سر جای اولش باز میگردد
و نیاز به بازسازی مجدد دارد!

و حالا اینجاست که انتخاب و اختیار در برابر جبر یا اجبار معنا دار میشود.

پ.ن
وقتی جایی را نداشته باشی که بنویسی همین میشود که هست!
این پی نوشت توضیح و ادامه دارد.

یک سالگی

بهبد پرشان — Sat, 24 Sep 2011 20:49:11 +0000

سوم مهر سال قبل بود که یکی از تصمیمات بزرگ زندگی ام را گرفتم !

مهر 1385
از دور دست دو نقطه نورانی خودنمایی میکردند… سیامک به آرامی سرش را کنارم آورد و با بیخیالی خاصی گفت: اون دو تا نقطه رو میبنی؟ تا اونجا باید بریم! فقط آرومتر برو …. آرام آرام به کانکس نزدیکتر میشدیم و لحظه به لحظه اشتباه من در برآورد اندازه کانکس بیشتر مشخص تر میشد.
…
چند لحظه بعد در کنار سیامک پشت در کانکس ایستادیم.
سیامک در زد.
بعد از چند لحظه صدایی از ته گلو پرسید : کیه؟
سیامک جواب داد : منم … فلانی.
در کانکس باز شد.
بوی شاه دانه سوخته به مشامم میرسید.
تمام فضای داخل کانکس پر از دود بود
…
تمام واقعیت از اینجا شروع شد.
من سیگار میکشیدم اما گاه به گاه ، هر وقت که حسش بود یا هر وقت که با بچه ها دور هم جمع میشدیم.
و یا گاها به فراخور حال و هوای دانشجویی!
اما اعتیادی به هیچ چیز حتی سیگار نداشتم. و هیچ وقت مخدرات را تجربه نکرده بودم.
آن شب برای اولین بار چند کام تریاک گرفتم. و به موجب آن برای حدودا چهل و هشت ساعت نتوانستم بخوابم.
اصلا حس خاصی نبود. بی حسی محض!
اماهمان روز کافی بود تا به من شجاعتی بدهد که بعدها بتوانم خیلی چیزها را تجربه کنم.
بهرحال هر چه بود گذشت!
و خوشحالم که حالا با اراده تمام عنوان کنم که از سال 87 دیگر هیچ تجربه ایی را نداشته ام.
..
و اما یک سالگی!
از مهر متنفرم.
بخصوص از اوایلش !
به دلیل شروع شدن فصلی که تمام مخاطرات زندگی ام از آن شروع شد.
به دلیل باز شدن مدرسه ها
به دلیل رفتن به دانشگاه آن هم در شهری دیگر
به دلیل اینکه کسی را که دوستش داشتم ، اول مهر از دست دادم.
وبه دلیل اینکه اولین تجربه مخدر زندگی ام را در این ماه داشتم و باعث شد تا حدود یکسالی درگیر و وابسته آن باشم!

خوشبختانه هر چه بود گذشت.و الان درست یک سال است که حتی یک پاکت سیگار هم نکشیده ام.
و تنها به دوغ معتادم!
و به شدت به این اعتقاد دارم که هر چیز بدی را باید ترک کرد !
حتی اگر بی اف باشد!

لانگ شات

بهبد پرشان — Thu, 22 Sep 2011 22:24:39 +0000

و من حالا اینجا ساعت یک و چهل و پنج دقیقه شب جمعه مینویسم!
..
1
روزهای پاییز خشک فرا میرسند.
روزهایی که از پس آنها رنگارنگی جلوه زندگی به چشم نمیخورد.
روزهایی که مملو از رنگ هستند
اما انگار به منشور میرسند و یکی میشوند.
…
2
خیلی وقت بود دستم به نوشتن نمیرفت.
تمام زندگی ام شده بود یک نفر
و چه قدر دیر باز هم فهمیدم که وسعت یک آدم میتواند بیشتر از پوشش یک نفر باشد! *
…
3
یاد مرحوم امین پور بخیر که گفته بود ناگهان چه زود دیر میشود!
اما معتقدم که اگر دیر بشود بدنیست به شرط اینکه چیزی پیر نشود !
…
4
میخواهم زندگی کنم.

پ.ن
متشکرم باز هم از همه کسانیکه در این مدت به یادم بودند.
* منظورم تنوع طلبی نیست!

بی کسی.

بهبد پرشان — Sun, 31 Jul 2011 17:02:19 +0000

لحظاتی در زندگی هست که هر قدر هم اطرافت شلوغ باشد ، باز هم احساس بی کسی خواهی کرد.

من اینجا هستم

بهبد پرشان — Sat, 30 Jul 2011 20:26:00 +0000

خیلی اتفاقی این چند سطر را روی یک کاغذ کلاسور لای کتاب ریاضی توماس پیدا کردم.
یادگاری های یک شب زمستانی در خوزستان است.

من اینجا هستم.
هزار و چند کیلومتر دور از تو !
من اینجا هستم.
تنها در تاریکی یک شب سرد مه آلود.
من اینجا هستم.
و هیچ کس در خانه منتظر من نیست.
من اینجا هستم
اما آرزوهایم همراهم نیستند.
من اینجا هستم.
اما هیچ کس اینجا نیست!

هذیان 1

بهبد پرشان — Sat, 16 Jul 2011 22:16:33 +0000

هر سحن جایی و هر نکته مکانی دارد!
امشب بد جور خواب زده شده ام ! البته این چیز عجیبی نیست. زیرا خیلی ها هستند که خوابشان نمیبرد و یا حس های مختلف بر آنها غلبه میکند و مینویسند ، استراتژی تعیین میکنند و …

1- دنیای این روزهای من!
کار کردن در دو نوبت شیفت کاری و پول جمع کردن برای گرفتن مراسم … کاری سخت و لذت آور است.
شاید اگر ده سال پیش ( سال 1380 ) که نوجوانی دبیرستانی بودم و حتی دغدغه کنکور را هم نداشتم و تنها مهم های زندگی ام سام ، فوتبال و خوش گذارنی های عجیب بود به من میگفتند که ده سال بعد (1390) مجبور به شانزده ساعت کار و امورات اجباری هستی باورم نمیشد! چه برسد به اینکه فکر احتمال آن را میدادم که …
اما هنوز جای شکر دارد که برایم فوتبال مانده است ! ( البته این روزها فوتسال)

2- پاسخ به سئوال خانم قهرمان
در فیس بوک پرسه میزدم که ناگهان با پرسش خانم قهرمان مواجه شدم. پرسشی ساده اما تامل برانگیر با این مضمون که آیا اگر در ایران این امکان وجود داشت که از اقلیت های جنسی کسی نماینده مجلس میشد، کسی به این کار اشتیاق نشان میداد!؟
با کامنت های فراوانی نوشته شده بود که هر کدام زوایای خاص خودشان را داشتند. اما این نکات به ذهن من رسیدند.

:. با این قانون نانوشته مخالفتی ندارم که اکثرا نمایندگان مجلس در کشورهای دنیا از قشر تحصیلکرده و فرهیخته هستند! اما این را هم خوب میدانم که این گروه از پیکره نظام سیاسی لزوما نباید خیلی خاص باشند! (با حفظ احترام برای تمامی این افراد )
بنابراین نماینده مجلس شدن شاید در ظاهر دشوار باشد اما بیشتر از هر چیزی کاراکتر سیاسی میخواهد!
به قول اسطوره ورزشی ام آقای دایی کافیست تا لابی داشته باشید !
مثلا فرض کنید فلان شب همه را به یک رستوران دعوت میکردم و برایشان سخنرانی میکردم که باید با استبداد علیه اقلیت های جنسی مبارزه کنم. شعارم را میگذاشتم که از تهران تا تسخیر تورنتو راهی نیست! لوگوی وبلاگ آتش میزدم و دستم را تا ته در حلق همه سران فتنه اقلیت فرو میبردم و دست آخر با خیال راحت به اتفاق همه دوستان منجمی ام به سفر دسته جمعی علمی میرفتیم.و در اتاق خوابم روی تخت چند نفره! استراتژی تعیین میکردم، فیس بوک راه اندازی میکردم و از بین از خدا بی خبرها یارکشی میکردم و …
( آیا رای نمی آوردم ؟)

:. نکته دوم من باب این تحولات اخیر جامعه دگرباش است! هزار بار خدا را شکر میکنم که چنین اجازه ایی در حال حاضر وجود ندارد تا نماینده ایی از اقلیت های جنسی در مجلس باشد! (البته جای گریه هم دارد) زیرا احتمالا این باب باز میشد که چرا نسل های قدیم که اجازه دادند مجلس را به توپ ببند باید در بهارستان می ماندند!!! و حالا که مجلس در بهارستان هم نیست پس آن را به تیریز یا کرمانشاه و یا قزوین یا … خواهیم برد!و احتمالا کمپین های آقایان و خانم های محترم ، تمامی جلسات علنی مجلس یک مملکت را به تعطیلی میکشاند!

از شوخی های طنز و تلخم و البته بی مزه ام که بگذریم مدام این سئوال در برابر پرسش خانم قهرمان در ذهن من نقش میبندد که آیا این اقلیت چه قدر به بلوغ فکری رسیده است که در بین مردم نماینده ایی داشته باشد؟
خیلی از ما پزشک ، وکیل ، مهندس و افراد متشخص و تحصلیکرده ایی را میشناسیم که به این اقلیت تعلق دارند اما اگر کمی با دید واقعی به موضوع بنگریم خواهیم دید که این قشر اگر برای همنوعان و هم احساس هایشان وقت میگذاشتند ، هرگز به جایگاه کنونی شان نمیرسیدند! زیرا بارها بر این اعتقاد بودم که اصلی ترین دشمن این اقلیت خودمان هستیم! خانم قهرمان باید بگویم پرسش های ساده تری هم هست! که این روزها ذهن من را به سمت خودش معطوف کرده است.

3- پسر دوست داشتنی.
یک روز صبح ساعت ده صبح و در بحبوبه شلوغی کارهایم، موبایلم زنگ خورد. یک شماره ناشناس!
طبق عادت همیشگی قصد پاسخ دادن را نداشتم اما چون شماره یک تلفن ثابت بود جواب دادم.
بعد از کلی تلاش و کلنجار متوجه شدم که تماس از طرف یک پسر بچه پنج ساله است که اشتباهی شماره من را گرفته است. که بعدا فهمیدم شماره من را برایش گرفته اند!
حدود ده دقیقه ایی با هم حرف زدیم.
پدر نداشتن در این سن خیلی سخت است…

پ.ن

1- با کلیت سئوال خانم قهرمان مشکلی ندارم. اما این سئوال حسابی من را قلقلک داد!
2- حاضر به بحث در کامنت ها نیستم. و چون از نظر دوستان نسل ما استبداد دارد. هر گونه نظر خارج از خطوط را بی پاسخ خواهم گذاشت!
3- بخوابید! (ما) بیداریم!

من همانم …

بهبد پرشان — Sun, 03 Jul 2011 19:16:16 +0000

روزگاری کهن در شهری دور افتاده! شخصی بود عجیب مرام! و دارای افتخاری بس بزرگ!
هر کس از او میپرسید که مایه فخر و افتخارت چیست؟
سینه سپر میکرد و صدایش را در گلویش میچرخاند و میگفت: من همانم که شاه به من گفت قرمساق!

پ.ن

1- این روزها هم مناسبت ها را بر همین منوال انتخاب میکنند!
2- قرمساق شاید قرمساغ باشد یا شاید هم غرمساق یا حتی قرمصاق یا … !!!
(مهم نحوه بیان است! دقت کنید حتما با آوای مناسب ادا شود که علاوه بر ریتم مناسب برداشت های دیگری هم داشته باشد)