کوچه ایی هست !؟

 

آمده بود با یک قلم که روی کاغذش بود!

اولش نوشته بود ، کوچه ایی هست

نصفش را نوشت و افتخار نوشتن بقیه اش را به من داد

شاید بسیار فی البداهه بود اما به اشک های من و خاطرات دنیای پسرانه ام ، می ارزید

خیلی وقت بود هوس گریه داشتم !

 

 

کوچه ای هست ٬

         که من  آن را با دست های خودم

               از تو ساخته ام .

              کوچه ای تلاقی تمام خاطره هایمان .

            که تو حتی از آن بی خبری.

آری خوب من …

               کوچه ای هست

           از جنس تو ٬

                 که بوی تو را میدهد

 و من آنرا با های نفس هایم

                 از دیماه تا اردیبهشت

                   از تو ساختم .

 از لحظه های اشک و لبخندت

                از عریانیت …

      از لحظه های بوسیدن تو ٬ ساخته ام.

        کوچه ای که بوی تو را می دهد ٬

                بی آنکه بدانی .

          من پیش از آنکه بیایی ساخته ام .

                     از لحظه هایی که با تو گذشت

                               تا اکنون بی توام را

                من از تو ساخته ام . 

      کوچه ای که برای من بود ٬

               و هنوز هم هست .

                کوچه ای که حتی بعد از رفتن تو

          دیگر نامش هم شبیه تو نبود

                 باز کوچه ی من است

               بوی تو را میدهد

        و هنوز از جنس توست

                     بکر و عریان .

کوچه ای پر از خاطرات من ها

                                              ما ها …

میدانم که خوب یادت هست …

          خاطراتی را که امروز

          بیشتر از من و تو

        بوی کوچه را گرفته اند.

                تو گویی من و تو

                         و خاطراتمان

            لبریز می شویم از شانه های کوچه.

       ـ خاطرات حجم عظیم بغض های من ـ

نشستن های گاهگاه کنار همین دیوار های کاهگلی

ویاد روز های خوشمان .

 

 این کوچه هنوز هست .

          و بوی تنت را خوب به خاطر سپرده .

و بوی خاک باران خورده

 هنوز همدوش خاطره هایمان بر میخیزد

               ـ خاک با تلنگر اشک هایم بیدار میشود هنوز . ـ

و قول هایمان را هنوز نگه داشته

               چون میراثی سترگ لااقل برای نسلی که از من و توست .

من و تویی که ما بودیم

                 ـ مثل یک نسل  هم آوا ـ

گذران لحظه های عیار

       شاید همه چیز را همسفر کهولت کرده باشد

         اما همین دیوار های کهنه ی کاهگل

         گواهان  عشق  تو اند

                                 به من

و یک چیز هست که ایمان دار م کهنه نشده

و آن

        ذهن سیال این کوچه هاست

                 و عشق دیرین من به تو …

        .

        .

       .

       .

و کوچه ای هست …

             خوب من ٬

         که ما آنرا از هم به ارث برده ایم

              

  تو دلتنگیهای مرا ٬

                                   و من

               کوچه ای را  که ……..

                             هنوز   هست .

 

 

 

 

فوکوس :

کاش ! کاش بعد از شعر کاش نبود .